IMG-20230123-WA0003

Laatste Eucharistieviering Berg en Dal

 

Op zondag 5 februari 2023 vindt de laatste Eucharistieviering plaats in de Onze Lieve Vrouwe van het Heilig Hartkerk in Berg en Dal, waarna de kerk zal worden onttrokken aan de eredienst. De kerkgemeenschap in Berg en Dal vormde samen met de Cenakelkerk ‘Parochie de Verrijzenis’, vóór de grote fusie van 2012.

U bent van harte uitgenodigd om op zondag 5 februari om 10.30 uur aanwezig te zijn bij deze laatste H. Mis. Pastoor Jacques Grubben, rector Norbert Swagemakers en pastoor Ronald Kerssemakers gaan voor. Zang en muziek worden verzorgd door het Gemengd Koor, Kamerkoor Kalliope en door muziekgezelschap Edelweisz uit Berg en Dal.

Een kerksluiting is pijnlijk voor parochianen. Overstappen naar een andere kerk is niet vanzelfsprekend en wordt niet gemakkelijk gedaan. De Cenakelkerk zal zich van harte inzetten om er te zijn voor de mensen uit Berg en Dal en om hen straks gastvrij te verwelkomen. Door aanwezig te zijn bij die laatste viering op zondag 5 februari kunnen wij laten zien dat wij betrokken zijn bij onze medeparochianen van de Verrijzenis.

Na de viering is er gelegenheid elkaar te ontmoeten met een hapje en een drankje.

Lees hier meer over de sluiting van de kerk en het decreet van de bisschop.

 

 

 

Meer van Galilea

Overweging 3e zondag door het jaar 21-22 Januari 2023 Cenakelkerk 

Overweging Cenakelkerk 21-22 Januari                        Margaret de Groot Vlasveld

Lezingen: Jes.8, 23b- 9, 3 1     Mt.4, 12-23

 

Het woord kent u vast wel: influencer. Iemand die andere mensen, specifieke doelgroepen kan beïnvloeden om een bepaalde levensstijl of gedrag over te nemen. Ze hebben een boodschap die aanspreekt, soms idealistisch, vaak commercieel. Influencers zijn actief op social media. Graag gebruiken ze producten of diensten in de hoop dat de ‘volgers’ die ook gaan gebruiken. Influencers tellen mee als ze een groot aantal volgers hebben; dat aantal kan oplopen tot ruim boven een miljoen.

Jezus zou je ook een influencer kunnen noemen. Wat volgers betreft wel, wereldwijd zijn er meer dan 2 miljard mensen die zich Christen noemen. Hij heeft een boodschap die ver af staat van commercie. Hij wil het goede nieuws laten horen. Daarbij komt nog een vraag, maken wij de keuze om Hem te volgen of worden wij door Hem gekozen?

Jezus wist dat het woord van de profeet Jesaja in vervulling moest gaan. Hij had net gehoord dat zijn neef Johannes gevangen was genomen.  Een gebeurtenis die een wending teweeg bracht. Het was een sombere periode. We horen de namen van Zebulon en Naftali, twee van de kleinste stammen van Israël. Ze stellen niet veel voor, het zijn de underdogs.  Juist daar zal het gebeuren; ‘over hen die wonen in het land van de doodse duisternis zal een groot licht stralen. Vreugde zal hen ten deel vallen.’

Voor Jezus was dat het moment om te gaan prediken. Hij heeft metgezellen nodig die er met Hem op uit trekken. Bij het meer van Galilea ontmoet Hij een aantal vissers, waarschijnlijk zijn het geen vreemden voor elkaar. Jezus is kort en bondig: ‘Komt, volg Mij. Ik zal u vissers van mensen maken.’

Ze lieten alles achter zich. Lokte het avontuur, dat verder reikte dan het meer van Galilea? Wisten ze dat het volgen van Jezus betekende dat dit een verandering in hun leven zou brengen? Wat houdt het in, ‘Ik zal vissers van mensen van jullie maken’ ? Het wil niet zeggen dat ze met dwang mensen gaan overtuigen van hun waarheid in geloof of in de betekenis van zieltjes winnen.  In het Grieks betekent het woord vangen ‘in leven houden’ of ‘tot leven brengen’. Je eigen belangen komen niet meer op de eerste plaats maar je belangstelling moet uitgaan naar de andere mensen.

Simon Petrus, Andreas, Jacobus en Johannes worden persoonlijk aangesproken. Zij moeten blijven wie ze zijn, hun vak krijgt er een dimensie bij, het vermenselijkt. De kwaliteiten die ze hebben als visser zijn onontbeerlijk:

Geduld, volharding, moed en waakzaamheid.

‘Kom, en volg Mij!’ Ook wij worden geroepen om zorg te dragen voor mensen dichtbij en ver weg. Talloze mensen dreigen letterlijk en figuurlijk te verdrinken, sommigen in materiele of financiële zekerheden. Hoeveel dreigen er te verstikken in eenzaamheid, in verdriet, in de zinloosheid van het leven?

Kom en volg Mij! Nu er minder kerkbetrokkenen zijn, hoor ik om mij heen vragen die u zult herkennen: Waarom zet je je zo in voor de Kerk? En met een cynische ondertoon klinkt: ‘De kerk loopt op haar einde, een zinkend schip. Alleen maar een grijs publiek. Een instituut met trage veranderingen, met tegengestelde meningen. Een kerk met meer vragen dan antwoorden. Er is ook een leven zonder Kerk.’ Diep in mij, en ook in u, is er een drijvende kracht om Jezus te volgen. Om zijn boodschap na te volgen. Er is een verlangen om leven te brengen als duisternis overheerst.

Vorige week waren zijn negen jongeren gevormd. Ze zetten een volgende stap om in de voetsporen van Jezus te treden. Voor het sacrament van de doop en de eerste communie hebben ze minder bewust gekozen. Het vormsel is na een goede voorbereiding overdacht. Niet eenvoudig in een tijd waarin het makkelijker is om over influencers te praten dan over je geloof. Hoopvol dat onze geloofsgemeenschap een plaats is waar ze welkom zijn. Voor ons een oproep om onze geloofsgemeenschap in leven te houden. Op de gevel van de kerk hangt een doek met een oproep voor de kerkbalans. ‘Geef vandaag voor de kerk van morgen’. En daar wordt specifiek gevraagd om geld te geven. Nodig om het stenen gebouw te blijven onderhouden en om de parochiële  kosten te financieren. Geven voor de kerk van morgen meer betekent. Wij zijn levende stenen die het verschil maken, om vandaag aandacht te hebben voor de kerk van morgen. Wij hoeven niet alles achter ons te laten zoals de visser deden. Vanuit onze kwaliteiten weten we wel wat we kunnen bieden. Er zijn veel vrijwilligers taken, ingevuld van huishoudelijk tot bestuurlijk. Vult u zelf maar in waar u zich voor inzet. Onze namen staan geschreven in de palm van Gods hand en wij worden geroepen om het Licht te laten schijnen over hen die in duisternis zitten en over de kerk van morgen. Moge het zo zijn.

 

20230108_131855

Vieringen in januari in de Cenakelkerk

Zaterdag 7 januari 17.00 uur
Openbaring van de Heer – Eucharistieviering

Zondag 8 januari 11.00 uur
Openbaring van de Heer – Eucharistieviering met zang door het Taborkoor

Zaterdag 14 januari 17.00 uur
Doop van de Heer – Eucharistieviering

Zondag 15 januari 11.00 uur
Doop van de Heer – Eucharistieviering waarbij het Vormsel wordt toegediend, zang door Basta

Zaterdag 21 januari 17.00 uur
3e Zondag door het jaar – Woord en Communieviering

 Zondag 22 januari 11.00 uur
3e Zondag door het jaar – Woord en Communieviering met samenzang

Zaterdag 28 januari 17.00 uur
Maria Lichtmis – Eucharistieviering

Zondag 29 januari 11.00 uur
Maria Lichtmis – Eucharistieviering met zang door het Gemengd Koor met kinderkoor

 

  • In verband met de hoge stookkosten staat de thermostaat in de kerk op 12 graden. Trek een warme jas aan, neem een kussen mee of een dekentje.
  • De vieringen op zondag kunt u ook live volgen via YouTube. Klik hier om te kijken. De zondagse vieringen worden tevens live uitgezonden via Omroep Berg en Dal.
  • De kerk is open voor bezichtiging op zaterdag- en zondagmiddag van 14.00 uur tot 16.30 uur.

 

the-three-magi-ge11453add_1280

Preek voor de Openbaring des Heren 8 januari 2023 Cenakelkerk

Preek voor de Openbaring des Heren 8 januari 2023                                  Herwi Rikhof

Jes. 60,1-6 Mt. 2,1-12

 

Inleiding
Op de achterkant van het boekje van Berne voor het feest van de Openbaring des Heren staan citaten van twee pausen, van Franciscus en van Benedictus, over de wijzen die op de voorkant afgebeeld staan, kijkend naar een hemellichaam vol licht. In de afgelopen week is natuurlijk vanwege het overlijden van de emeritus paus Benedictus veel aandacht geweest voor hem en ook voor de verschillen tussen hem en de huidige paus Franciscus. Toen dit boekje samengesteld werd in juni van het afgelopen jaar, was er nog geen sprake van het overlijden van Benedictus, maar door dat overlijden krijgt die achterkant wel een bijzondere actualiteit.

Benedictus werd in de terugblikken een groot theoloog genoemd, een geleerde die meer in zijn studeerkamer op zijn gemak was dan in bestuurskamers. In dat citaat komt een van zijn aandachtspunten als theoloog naar voren: de waarheid. Hij karakteriseert de wijzen als mensen die van binnen open stonden voor de waarheid. Misschien autobiografisch ?

In het citaat van paus Franciscus staan veel vragen, vragen aan ons en hij legt zijn accent op vinden en op zoeken. ‘Het christenleven is één weg’ schrijft hij, ‘en bestaat uit hopen en zoeken’. Een duidelijk ander accent, tekenend voor hem en waar hij voor staat. Misschien ook autobiografisch?

Ik wil in de overweging nog een ander accent leggen.

 

Preek
Een kwestie van beroepsdeformatie? Ik las een kerstpreek van 400 jaar geleden, een preek over het evangelie van vandaag, uitgesproken door Lancelot Andrewes, de hofpredikant van de Engelse koning James I. Blijkbaar werd op kerstmorgen toen daar niet de Proloog op het evangelie van Johannes gelezen zoals wij dat hier gewend zijn, maar het evangelie van de geboorte van Christus volgens Mattheus, en dat is weer een ander kerstverhaal dan het verhaal dat we hier in de Kerstnacht gewend zijn te horen, het verhaal van de herders. Ik las die preek omdat ik iets moest controleren.

Een van de mooiste religieuze gedichten die ik ken, is The Journey of the Magi, de tocht van de wijzen, van de dichter T.S. Elliott, geschreven als een soort kerstkaart voor de uitgever bij wie hij werkte. Het is een gedicht waardoor ik de zeggingskracht en de boodschap van dit verhaal over de wijzen heb leren waarderen. Als klein kind zat ik wel in de Plechelmuskerk in een zijbeuk met het gezicht op een zijaltaar met een drieluik als altaarstuk. In het midden zag ik daar elke keer als ik in de kerk was een 16e-eeuwse verbeelding van de drie koningen die het Christuskind hun geschenken geven: een oude man in het midden knielend voor Maria en het kindje links een jongere man met een stevige baard en rechts een zwarte nog jongere man. Toen wist ik nog niet dat die verbeelding het eind is van een interessante ontwikkeling in de kerkelijke kunst die dit kerstverhaal tot zo’n belangrijk verhaal maakt. Een paar weken geleden, op pelgrimage in Rome, zag ik in een van de catacomben de oudste verbeelding van dit verhaal: drie vage figuren, silhouetten, in de kleuren wit, rood en groen, met elk een geschenk in hun handen op weg naar moeder en kind. Beetje bij beetje krijgen die drie vage figuren over de eeuwen een gezicht: eerst zie je de drie leeftijden – oud, middelbaar en jong en dan de kleuren van de drie dan bekende continenten: Europa, Azië en Afrika. En je ziet dat ze hele entourage krijgen, bedienden, kamelen en dat ze rijk gekleed gaan en dat de geschenken er ook niet om liegen. Met die leeftijden en met die continenten pakken de kunstenaars precies waar het Mattheus in zijn kerstverhaal om te doen is: Christus is er niet alleen voor zijn eigen volk (de herders), maar voor iedereen.

Dat gedicht van Elliott lees ik altijd  een paar keer in de kersttijd. Het begint met een citaat uit die kerstpreek van die hofpredikant en ik wilde dat citaat controleren: had Elliott dat precies zo overgenomen? Toen ik het citaat gevonden had  – Elliott heeft het ietsjes veranderd – merkte ik dat ik meer ging lezen, het stukje ervoor en het stukje erna en tenslotte de hele preek. Waarom? Misschien wel omdat Lancelot Andrewes heel andere verbanden legt dan ik gewend ben en dat andere maakt nieuwsgierig. Waarom die verbanden met teksten uit het Oude Testament en niet de teksten die gewoonlijk in verband worden gebracht met die geschenken, goud, wierook en mirre? Waarom niet die teksten die ertoe geleid hebben dat die wijzen koningen geworden zijn. Maar misschien was ik vooral geïnteresseerd, omdat hij vanaf het begin een verband legt tussen die wijzen uit het Oosten en zijn toehoorders. ‘Hun opdracht is onze opdracht’ (Their errand is our errand). Dat is ook altijd mijn insteek als ik over een tekst moet preken. Wij lezen hier uit de Schrift, omdat het over ons gaat, wij lezen die verhalen over anderen eeuwen geleden altijd ook als verhalen over onszelf of als verhalen voor onszelf nu. Maar wat haal je er dan uit?

Andrewes begint zijn preek met het herhalen van de beginregels van het verhaal – iets dat ik nooit doe, omdat ik weet dat iedereen dan afhaakt, maar goed: andere tijd en andere predikant. “Toen dan Jezus te Betlehem in Juda geboren was ten tijde van koning Herodes, kwamen er te Jeruzalem Wijzen uit het Oosten en vroegen: “Waar is de pasgeboren koning der Joden? Want wij hebben zijn ster in het Oosten gezien en zijn gekomen om Hem onze hulde te brengen.”

Hij haalt uit die beginregels twee elementen die op allerlei manieren in zijn preek terugkomen: komen en zien. Dat intrigeerde mij. Speelde op de achtergrond dat befaamde gezegde van Julius Ceasar een rol: ik kwam ik zag , ik overwon (veni vidi vici)? Wanneer Barnabas door de apostelen in Jerusalem naar Antiochië gestuurd wordt om daar orde op zaken te stellen, gebruikt Lucas in Handelingen ook ‘kwam’ en ‘zag’, maar voegt daar dan niet ‘overwon’ aan toe maar ‘verheugde hij zich’: hij stemt in met wat hij ziet. Doet Andrewes ook zoiets? Ja, denk ik. Hij voegt eraan toe: aanbidden (worship), hulde brengen zoals in die openingsverzen staat. Daar gaat het om: zonder dat doel zou al dat zoeken en vinden doelloos zijn.

Aanbidden, hulde brengen. Dat is ook het moment dat verbeeld wordt op dat drieluik dat ik als kind op het zijaltaar zag. Het is dan verleidelijk om dat aanbidden uit te leggen als bidden, als liturgie, als eucharistie vieren en het daarbij te laten. Maar Andrewes merkt op dat we God op drie manieren kunnen dienen: met onze ziel, met ons lichaam en met onze wereldlijke goederen. En dat doet mij denken aan een opmerking uit de constitutie over de liturgie van het Tweede Vaticaans Concilie. In dat document wordt de liturgie, de eucharistieviering, bron en hoogtepunt wordt genoemd, wordt de liturgie, de eucharistieviering in relatie geplaatst, in de context van het hele leven geplaatst. Een bron is geen stilstaand water, maar stroomt, moet stromen en precies daardoor leven geven. Een hoogtepunt staat niet alleen, komt niet onvoorbereid.

Het slot van dat gedicht van Elliott raakt mij altijd als ik het lees. Het gedicht blijkt een soort dictaat te zijn van een van die wijzen, jaren later, aan zijn secretaris. Na herinneringen opgehaald te hebben aan die lange tocht ‘in de slechtste tijd van het jaar’ zegt die oude wijze:

Dit alles is lang geleden; ik heb het onthouden
En zou het weer willen doen, maar ik stel
dit vooropgesteld
een vraag: was het doel dat ons dreef
geboorte of dood? Wij waren getuigen van een geboorte, zeker,
daar is geen twijfel aan. Maar als ik vroeger geboorte of dood zag
dacht ik dat ze tegenstellingen waren. Deze geboorte echter
was een onverbiddelijke einde voor ons, een dood, onze dood”

Beter kan het ingrijpende van hulde brengen niet verwoord worden. Komen en zien en hulde brengen is een kwestie van afscheid nemen van de oude mens. ‘Is Hij in ons hart geboren?’ vraagt paus Franciscus. Een vraag waar je haast automatisch en gemakkelijk ja op zegt. Als we ja zeggen, is het goed die slotwoorden van de oude wijze op ons te laten inwerken omdat daarin de consequentie van dat ja- zeggen duidelijk wordt:

Deze geboorte echter
was een onverbiddelijke einde voor ons, een dood, onze dood.

Contact

Centraal Parochiesecretariaat:

Hatertseweg 111

6533 AD Nijmegen

tel: 024 – 355 3630

e-mail:
parochiecentrum@h3eenheid.nl

Bereikbaar op werkdagen tussen 09.00-12.30 uur.