Preek voor Paasmorgen 2022 Cenakelkerk  

Preek voor Paasmorgen 2022                                                                                Herwi Rikhof

Kol.3,1-4 Joh. 20,1-18

Of ik het precies zo gezegd heb, herinner ik me niet meer, maar de journalist heeft goed gepakt wat ik in dat interview voor de Gelderlander de afgelopen week wilde zeggen: hier in de Cenakelkerk is het altijd een beetje Pasen.

Dat komt natuurlijk door de afbeeldingen in onze kerk. Het verhaal dat we net gehoord en gezien hebben, dank zij de kinderen die het verhaal van Paasmorgen gespeeld hebben, staat namelijk ook op de wand,  daar achter. Maria Magdalena met haar handen uitgestrekt om Jezus vast te pakken en vast te houden, met in haar ogen de herkenning. De man die zij voor de tuinman hield, blijkt Jezus te zijn, verrezen. En in de kapel daarnaast zie je haar naar haar vriendin en vrienden gaan om het goede nieuws te vertellen.

Maar dat komt ook door de mensen die hier samen komen, door ons. Want wij zijn Paas-mensen, mensen van de verrijzenis. Dat werd me de afgelopen weer duidelijk toen we in het kader van de Gelukzoekers – een catechese bijeenkomst van ouders en kinderen – bezig waren niet met het verhaal van Maria Magdalena. met een ander verhaal van Pasen. Dat verhaal lijkt wel een beetje op het verhaal van Maria Magdalena. Het is het verhaal van twee andere leerlingen, die teleurgesteld naar Emmaus gaan, die onderweg iemand ontmoeten die ze eerst ook niet herkennen, maar als ze vragen of hij bij hen wil blijven, blijft hij, breekt hij met hen het brood en dan herkennen ze Jezus. Zij staan ook afgebeeld in die kapel, want ze gaan terug om, net als Maria Magdalena, aan de andere leerlingen te vertellen wat hen overkomen is en wie ze herkend hebben. Op die catechese-bijeenkomst zijn de kinderen met verhaal bezig geweest in de keuken en de ouders praten erover in de Oosterse zaal. Het gesprek met de ouders kwam op: hoe vertel je nu aan kinderen op school en ook thuis waar Pasen over gaat, hoe maak je nu duidelijk dat het niet om de paashaas gaat en zelfs niet over eieren, maar waar dan wel over. Dat is niet zo gemakkelijk vonden ze.

Dat is herkenbaar, denk ik, herkenbaar voor ieder van ons: hoe lastig het is over de verrijzenis te praten, ook al is dat een van de kernmomenten van ons geloof. In de Schrift zijn de evangelisten ook heel terughoudend. Ze beschrijven de verrijzenis niet, ze beschrijven niet wat met Jezus gebeurt, ze praten wel over een leeg graf én ze praten over wat met de leerlingen gebeurt, de ontdekking die de leerlingen, het nieuwe inzicht dat ze krijgen. En dat kan misschien wel helpen om over de verrijzenis te praten. Kunnen we die ontdekking die de leerlingen doen, dat nieuwe inzicht dat ze krijgen, kunnen we dat pakken, al was het maar een beetje?

Ik denk van wel. De ontdekking die de leerlingen doen, die Maria Magdalena en de Emmaüsgangers doen, is dat ze dachten dat de dood het eind was, uit, afgelopen, dood is dood en ontdekten dat dat niet het geval was.

Dat is niet zo vreemd. Dat denken we wel vaker. Wanneer na de winter de lente aanbreekt, ben ik altijd weer benieuwd of de bomen en struiken in mijn tuin het overleefd hebben en ik ben altijd verbaasd hoeveel weer in bloei komen. Je denkt dat ze dood zijn en ze blijken toch weer tot leven te komen. Ik gebruik dat beeld Vande natuur niet zomaar. Wanneer de apostel Paulus over de verrijzenis spreekt, gebruikt hij ook dit soort beelden uit de natuur bijvoorbeeld dat iets kleins gezaaid wordt en dat iets groots eruit komt ( 1 Kor 15,35-49). Jezus doet dat ook, die praat ook over de graankorrel die moet sterven om vruchten voor te brengen (Joh 12, 24).

Dat soort gedachten leveren geen bewijs van de verrijzenis, dat soort beelden zijn geen precieze beschrijving van wat er gebeurd is op die Paas-ochtend, maar ze helpen ons om ons geloof dat de dood niet het einde is iets beter te begrijpen en maken duidelijk dat het geen onzin is.

In een uitvaart bid ik meestal aan het begin van het grote dankgebed: ‘In onze angst omdat wij moeten sterven troost ons uw belofte, dat wij eens onsterfelijk zullen zijn met Hem. Gij neemt het leven, God, niet van ons af, Gij maakt het nieuw, dat geloven wij op uw woord.’ Dat geloven we inderdaad, soms heel zeker, soms heel weifelend, dat God ons leven niet afneemt maar het nieuw maakt.

 

 

 

Meer nieuws

Overweging, 7 augustus, 19e zondag 2022 C door pastoor Jacques Grubben

Al het aardse is betrekkelijk want alles is ons toevertrouwd. […]

Vierdaagse mis 2022

De Vierdaagse mis van 17 juli jl in een fotoreportage. […]

Preek voor de achttiende zondag door het jaar 2022 Cenakelkerk  

Preek voor de achttiende zondag door het jaar 2022             […]

Op vakantie in de Cenakelkerk

Ontdek deze zomer de verhalen van de Cenakelkerk tijdens twee […]

Overweging 16/17 juli 2022  Cenakelkerk

Overweging 16/17 juli 2022  Cenakelkerk Eerste lezing Genesis 18, 1-10a […]