Overweging Sacramentsdag 18-19 juni 2022 Cenakelkerk

Overweging Sacramentsdag 18-19 juni 2022          Margaret de Groot-Vlasveld

1 Kor. 11, 23-26; Lucas 9,11b-17

 

Danken en delen. Op deze Vaderdag en Sacramentsdag is mijn overweging een persoonlijk verhaal. Ik hoop dat u er ook herkenning in vindt.

Met Moederdag kreeg ik van onze zoon het boek: Mijn vader was priester. Geschreven door Katja Kreukels. Eind april was er een bijeenkomst in Utrecht waar kinderen van uitgetreden priesters welkom waren om hun ervaringen te delen. Vooral kinderen van uitgetreden priesters uit de onstuimige jaren zestig. Deze bijeenkomst kwam voort uit de tentoonstelling ‘Van God los? De onstuimige jaren zestig’ in Museum Catharijneconvent.

De vele priesteruittredingen in de jaren zestig staan symbool voor de snelle veranderingen in de katholieke kerk in deze periode. Veel uitgetreden priesters trouwden, kregen kinderen en vonden een nieuwe plek in de maatschappij. Maar hoe gingen ze met hun verleden om en wat gaven ze door aan hun kinderen die nu veertigers, vijftigers en zestigers zijn? Wat delen deze kinderen? De vader van de schrijfster heeft met veel pijn zijn priesterleven verlaten, is getrouwd en er nooit meer over gepraat.

Ongetwijfeld heeft u herinneringen aan deze tijd. En voor de mannen onder ons, mogelijk bent u zelf op het klein- of grootseminarie geweest en ook besloten dat priester worden niet voor u was weggelegd. Of heeft u een broer, een zoon of oom die deze weg is gegaan. Ook vrouwen kunnen zich erin herkennen omdat ze zich aangetrokken voelden tot het kloosterleven. En door alle veranderingen toch besloten om het klooster te verlaten.

Onze zoon heeft een opa die uiteindelijke geen priester is geworden, een moeder die pastoraal werker is. Zelf heeft hij een katholieke opvoeding gekregen, zette zich daartegen af in zijn studententijd en de periode daarna. En nu, als jonge vader, vraagt hij zich af hoe de geloofsopvoeding van zijn kinderen eruit zal zien. Mijn vader heeft, rond 1950, net voor zijn diakenwijding besloten dat hij geen celibatair leven wilde leiden.  Thuis was hij nodig om de zaak voort te zetten na het overlijden van zijn broers. Diep in zijn wezen is hij altijd priester gebleven, zijn inzet voor de kerk is tot aan zijn laatste levensjaren gebleven.

Toen ik geboren werd, hoopte hij op een zoon. Je weet maar nooit… Mijn vader wist wel van mijn actieve rol als vrijwilliger in de kerk, helaas heeft hij de tijd van mijn theologiestudie niet meer meegemaakt. Toen ik in Verpleeghuis Joachim en Anna geïnstalleerd werd, schreef mijn moeder: ‘Papa hoopte op een zoon, ik ben trots op mijn dochter die pastor is.’

En op deze Vaderdag breng ik mijn vader eer voor het geloofsleven dat hij mij heeft doorgegeven. En op deze Sacramentsdag voel ik dat er voor mij, als zoon, een andere toekomst mogelijk was geweest. Ik blijf daar niet in hangen, als vrouw in de RK is er veel mogelijk. Maar toch.. Soms ben ik daar teleurgesteld over, mijn verwachtingspatroon sluit niet aan bij de regels en wetten die er nog steeds zijn. Aan het begin van mijn studie hoopte ik, en dat doe ik nog steeds, dat er een dag zou komen dat vrouwen een wijding mogen ontvangen en sacramenten mogen toedienen. Het instituut van onze kerk is daar nog niet klaar voor. Het synodaal proces waar we de afgelopen maanden aandacht aan besteedden, nodigde ons opnieuw uit om in beweging te blijven.

Jezus zette zich af tegen regels en wetten die mensen uitsluit. Breken en delen, omkijken naar zijn naasten, dat liet Hij zien. Hij is en blijft daarin mijn leidsman. Dat motiveert om mij in te zetten, in dienst aan de naaste. Gods woord is naast de woorden in de Eucharistie, ook werkzaam in de diaconie, in de dagelijkse zorg voor elkaar. Jezus weet de leerlingen tot rust te brengen en zo de grote menigte te laten zitten.  Ze komen tot bezinning en kunnen ontvangen Door het brood en de vissen te delen, met Gods zegen, wordt het aantal broden en vissen vermenigvuldigd. Een wonder. Door te danken en te delen. Zo wordt het eten tot voedsel dat niet de lichamelijke honger stilt, maar een bron is van geestelijk voedsel. Iedere dag ontvangen we woorden die ons inspireren, een innerlijke bron die niet opdroogt.

Sacramentsdag is ook een diaconaal feest, als gedoopten zijn wij lid van het Lichaam van Christus. Wij zijn Zijn handen en voeten, Zijn ogen en oren en we geven Zijn mond een stem. En ook voor de diaconie gelden de woorden van Christus: “Blijf dit doen om mij te gedenken”.  Moge het zo zijn, Amen.

 

 

 

Slotgedachte

Er is een Chinees gezegde dat luidt: Geef een mens een vis en hij heeft eten voor één dag. Leer een mens vissen en hij heeft eten voor heel zijn leven. En hij hoeft niet elke dag meer vis te eten.

Jezus heeft ons door het delen van zijn lichaam en bloed een voorbeeld gegeven hoe eten tot voedsel mag worden. Laat voor ons zijn Goddelijke liefde een inspiratiebron waar we dagelijks geestelijke voedsel vinden. Door te danken en te delen, iedere dag opnieuw. Amen.

 

 

 

Meer nieuws

Overweging, 7 augustus, 19e zondag 2022 C door pastoor Jacques Grubben

Al het aardse is betrekkelijk want alles is ons toevertrouwd. […]

Vierdaagse mis 2022

De Vierdaagse mis van 17 juli jl in een fotoreportage. […]

Preek voor de achttiende zondag door het jaar 2022 Cenakelkerk  

Preek voor de achttiende zondag door het jaar 2022             […]

Op vakantie in de Cenakelkerk

Ontdek deze zomer de verhalen van de Cenakelkerk tijdens twee […]

Overweging 16/17 juli 2022  Cenakelkerk

Overweging 16/17 juli 2022  Cenakelkerk Eerste lezing Genesis 18, 1-10a […]