Overweging 23-24 april 2022, Cenakelkerk

Overweging 23-24 april 2022                                          Margaret de Groot-Vlasveld

Handelingen 5, 12-16; Johannes 20, 19-31

 

Wat ons vaak in de weg staat, is het willen weten. Meten en weten. Alles willen we zeker weten, liefst beschreven met harde cijfers en feiten. Zomaar iets voor waar aannemen, is onnozel. Aan het begin van het jaar was er ongeloof over oorlogsdreiging rondom Oekraïne. Nu we de gevolgen van de oorlog aldaar dagelijks zien, zijn er bewijzen te over hoeveel slachtoffers er gevallen zijn. Het bewijs van de oorlog, die slecht invasie mag heten.

Op Witte Donderdag is er ongeloof over verraad, over overlevering, over de dood van Jezus aan het kruis. Later ongeloof over zijn verrijzenis. Veel van de verrijzenisontmoetingen worden gekleurd door ongeloof. Angst en schaamte vervullen de leerlingen. Zij klampen zich achter gesloten deuren aan elkaar vast. Beloken Pasen. De luiken gaan dicht. Bij groot verdriet kunnen wij ook onze ramen en deuren sluiten. Ongeloof over wat er gebeurd is. Anderen wil je buiten de deur houden. Vroeger bleven de gordijnen na een overlijden dicht, droeg men zwarte kleding. De tijd in huis stond stil. Als je hoort dat er ernstigs gebeurt in je leven, dat je leven wordt doorkruist, is er eerst een periode van ongeloof, van ontkenning. Het kan niet waar zijn. Pas op het moment dat je echt geconfronteerd wordt met de werkelijkheid kun je het geloven. Na het overlijden van geliefde mensen uit mijn omgeving kon ik pas geloven dat ze ECHT hun laatste adem hadden uitgeblazen, toen ik daarna zag. Een verstild lichaam, aan de grens van leven en dood.

Octaaf van Pasen, het begin van een tussentijd tussen Pasen en Pinksteren. De mensenzoon gekruisigd, de geest nog niet aanwezig, er leek geen houvast te zijn. Ongeloof en twijfel zijn zo herkenbaar, Tomas is hierin onze metgezel. Het verhaal van vandaag is overbekend, de ongelovige Thomas. Wat opvalt als je naar Jezus  kijkt is dat hij twee keer door gesloten deuren binnenkomt en driemaal tot zijn leerlingen zegt: “Vrede zij u.”. Door gesloten deuren binnenkomen is natuurlijk al even onmogelijk als uit de doden opstaan. Uit de doden opstaan en door gesloten deuren binnenkomen zijn tekenen, zegt Johannes, tekenen die zijn leerlingen en ook wij moeten zien.

En dan acht dagen later – een week heeft maar zeven dagen, de achtste dag is een nieuw begin– , op die achtste dag, vandaag misschien, zitten we dus weer bij elkaar en nu zijn alle Tomassen er bij, al die ongelovigen die zeggen van ‘ik zal het niet geloven als ik niet eerst dit of eerst dat ….’
En dan opnieuw dat woord ‘vrede’. Jezus spreekt Tomas, u en mij aan: ‘kom hier met uw vinger en bezie mijn handen. Steek uw hand uit en leg die in mijn zijde en wees niet langer ongelovig maar gelovig’.

Tomas heeft een bijnaam, ongelovig Tomas.  Maar hij heeft ook een naam. Tomas, Didymus, dat betekent Tweeling. Het zou te maken kunnen hebben met zijn innerlijke verscheurdheid, tussen geloof en ongeloof, tussen aarzeling en overgave. Het zou ook kunnen zijn, dat zijn naam Tweeling daarnaar wijst, dat een mens alleen onvolledig is. Het geldt voor ieder mens, dat je het leven en het geloof vindt, dat je pas mens kunt worden aan elkaar en door elkaar. Geloven is niet de uitkomst van een redenering, maar de vrucht van een ontmoeting. Een menselijke ontmoeting. Verzoening en vergeving is waar Jezus van getuigt als hij zijn wonden laat zien. Niet de pijn, de gekwetstheid, de wonden hebben het laatste woord bij hem. Want vrij is een mens die zijn gekwetstheden en zijn wonden met God mag neerleggen. Door zijn helende hand, op de achtste dag,

Ook onze wonden tellen bij God, de wonden die we van nature hebben meegekregen of die we hebben opgelopen in ons leven, in onze liefde, in onze verantwoordelijkheden. Met al onze wonden en kwetsbare plekken mogen we naar God gaan. Ze worden door Hem geheeld en gerespecteerd maar niet verdoezeld, want zijn Zoon wordt erdoor getekend. Dit betekent iets voor onze levenshouding. Het is menselijk wonden te hebben en kwetsbaar te zijn. Wonden kunnen iemand fijngevoeliger maken en beter doen zien. Wonden worden littekens, soms breekt de wondpijn daar doorheen.

Waar werkelijk geleefd en gewerkt wordt, waar men liefheeft en verantwoordelijkheid op zich neemt, daar ontstaan wonden. Alleen degene die in staat is tot ontmoeting zal de wonden van anderen helpen meedragen. Onze momenten van twijfel zullen er blijven. Geloven gaat dieper dan meten en weten. Mogen we openstaan voor het ontvangen van de Heilige Geest.

Vrede zij u.  Amen.

 

 

 

 

Meer nieuws

Overweging 14 augustus, 20e zondag 2022 C door pastoor Jacques Grubben

Overweging 20e zondag 2022 C Bij het woordje vuur denk […]

Koren gezocht

Het Maldens Gemengd Koor is opgehouden te bestaan. Dat is […]

Vierdaagse mis 2022

De Vierdaagse mis van 17 juli jl in een fotoreportage. […]

Preek voor de achttiende zondag door het jaar 2022 Cenakelkerk  

Preek voor de achttiende zondag door het jaar 2022             […]

Op vakantie in de Cenakelkerk

Ontdek deze zomer de verhalen van de Cenakelkerk tijdens twee […]